S,

Kabaliwan man siguro talagang maitatawag. Hindi ko alam. Ayaw kong maging melodramatiko. Ayaw ko rin namang magmukhang nagmamataas. Sabi mo kanina, relatibo ang pagbabasa ng sulat. Siguro, ibinibigay ko na sa iyo ang kapangyarihan ng pag-aatas ng kahulugan.
Paano ba ito? Ang corny pero corny talaga. Siguro iniisip ko na lang na sana walang magbago pagkatapos nito.
Naalala ko iyong kinuwento mo sa aking boardmate na nanligaw sa iyo. Hanggang ngayon, umaalingawngaw pa rin sa tainga ko iyong binitawan mong salita tungkol sa ginawa niyang pagsulat sa iyo. Umaalingangaw siya, parang sinesermunan ako na huwag ko nang ituloy ito: Ayaw ko nga, ano, nakakadiri!
Iniisip ko pa rin hanggang ngayon iyong sinabi mo sa akin sa Batangas nung nag-consol tayo. Ang naalala ko, kumukuha ako ng huling tanghalian noon, tapos ang pambungad mo: Alam ko na kung bakit kayo nag-break ni *bleep*. Sabi ko, Bakit?, iritable nang kaunti dahil nung nakaraang gabi mo pa ako kinukulit ng totoong dahilan ng aming pseudo-break-up (dahil hindi naman talaga naging kami). Sabi mo, dahil sa akin, may ngiti. Ganoon lang iyon. Ganoon lang ka-kaswal. Naalala kong sinabi ko sa iyo na hindi iyon totoo. Naalala ko na ilang araw pa, ilang linggo pa, patuloy kong sinasabi sa iyo na hindi iyon totoo. Sana nga hindi na lang naging totoo iyon. Kasi gusto naman talaga kitang maging kaibigan. Gusto kitang makausap habang nagbabiyahe sa Alabang para hindi na ako nakokontentong panoorin ang mabagal na galaw ng bus, pati ng mga tao, sa Cubao.
Ang masama, totoo iyon hanggang ngayon.
Hindi ko alam kung bakit ko ito sinasabi sa iyo. Hindi ko rin alam kung dapat ba talagang sabihin. Naiirita lang kasi ako kasi ilang taon na rin akong sinasagpang ng mga parehong tanong, unti-unting kinakain ang utak ko. Minsan gusto ko nang sabihin sa iyo, dahil ganoon naman akong tao, pero walang lumalabas sa dila ko. Hindi rin naman talaga tamang sabihin ito ngayon dahil sa marami pang mga dahilan. Yung iba alam mo na.
Pero pinapangunahan ako ngayon ng aking mga daliri at wala silang tigil sa pagtipa ng mga titik dito sa puting-puting makinilya.
Siya nga pala, Maraming Unang nakalakip sa liham na ito. Sa maniwala ka o hindi, first time kong sumulat ng ganito ng isang tao. Unang pagtatapat ko rin ito sa isang tao, hindi ko kasi madalas ginagawa iyon. Pero ngayon, kahit alam kong walang pag-asa hindi ko alam kung bakit ko ito ginagawa. Siguro, hindi ko lang alam ang gagawin ko.
Naalala ko pa iyong sinabi mo tungkol sa boardmate mo: Ayaw ko nga, ano, nakakadiri!
Pasensiya na. Sana hindi ka galit. At sana maging magkaibigan pa tayo.